ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و هفتاد و ششم :
هوای صبح درخشان می‌شد، صبحی که در شب قبلش باران تمام غبار را از روی خانه‌ها، برگ سبز درختان، گلبرگ‌های رنگی گل‌ها و زمینی که پذیرای بوسه‌ی کفش‌های اهالی می‌شد، ربوده بود. صوت آواز پرندگان دلپذیرتر می‌شد، نفس اهالی عمیق‌تر و دنیای خاکی بهشتی‌تر. در آن صبح بهاری که در پایان شبی بارانی رخ نمایان کرده بود، همه‌چیز برای ساعاتی رنگ و بوی دیگری به خود گرفت، انگار تلاش باران جواب داده و
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0هومن خیلی مرده🙂خیلی پارت قشنگی بود واقعا،خسته نباشی نویسنده ی عزیز،طبق معمول همه چیش عالی بود✨